Blog Floorish: Het uitgestelde besluit

Ga ik nu echt de sprong in het diepe wagen?

Misselijk van vermoeidheid en ook een beetje van de chocola, zit ik achter mijn computer. Ik heb het druk. Té druk. Een luxeprobleem volgens de werknemers en zzp’ers uit mijn omgeving, een serieus probleem voor de ondernemer.

De afgelopen maanden ging er geen weekend voorbij waarin ik niet aan het werk was. Een mini-break van vijf dagen naar de zon in november loste het probleem niet op, maar vergrootte het eerder: het werk bleef liggen, stapelde zich op en moest alsnog gedaan worden.

En als ik in de spiegel kijk, word ik ook niet vrolijker. Diepe grijze wallen zijn zichtbaar onder mijn ogen. Dat is al erg genoeg, maar er begint zich nu ook vocht op te hopen aan de binnenkant bij mijn ooghoeken. Nog even en het worden zakjes…

Het onvermijdbare gevolg van het leed van een ondernemer op weg naar volwassenwording. Meer dan ooit heb ik het gevoel dat het dit jaar er op aan gaat komen. Blijf ik die zzp’er – die ik trouwens al lang niet meer ben met mijn pool aan tekstschrijver –  of ga ik nu echt de sprong in het diepe wagen en neem ik voor het eerst een echte werknemer in dienst?

Een kip-of-het-ei probleem

De reden waarom ik geen keuze maak, laat zich definiëren als een kip-of-het-ei probleem. Moet je eerst werk genoeg hebben en erin verdrinken om een paar extra handjes te legitimeren of ga je eerst op zoek naar extra handjes en komt het werk dan vanzelf? Plus de gedachte, nu is het wel heel druk, maar straks misschien niet meer. En dan is er ergens nog het stemmetje dat ik me niet moet aanstellen, nog maar weer een kop koffie moet pakken, een stuk chocola en een tandje bij moet zetten. En die grijze wallen, tja die moet ik maar accepteren.

In de kerstvakantie gaat het gebeuren, had ik mezelf voorgenomen. In de kerstvakantie neem ik een week vrij en ga ik de opties onderzoeken en berekenen en dan een weloverwogen besluit nemen. Dat was de theorie. Praktijk was dat ik hyper de vakantie in ging met sporten, mountainbiken, houthakken en sjouwen. Tot op derde kerstdag de man met de hamer langskwam en ik dagen in bed heb gelegen. Kapot. Op. Uitgeteld. Slechts eenendertig jaar op papier, maar eenentachtig in lijf en leden. Ik moest mijn best doen om middernacht te halen op Oudjaarsdag.

Op 2 januari begon de telefoon te rinkelen. Ik zette het geluid uit en stak mijn hoofd in het zand. Op 3 januari opende ik mijn mail en begonnen de hartkloppingen. Vijf opdrachtgevers schreeuwden om mijn aandacht en tijd. En ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Er was niets veranderd aan mijn situatie. Niet zo gek natuurlijk als je het hebt over een uitgesteld besluit.

Een hartinfarct, vlinders?

Op 4 januari werd ik ruim voor de wekker wakker. Een vreemde sensatie trok door mijn lichaam. Mijn adem zat hoog, mijn borstkast vibreerde en in mijn maag kriebelde het. Wat was dit nou? Een hartinfarct? Doe eens normaal Floor, je bent eenendertig! Wat dan? Vlinders? Nee, dat was het ook niet. Het voelde anders.

Het deed me denken aan een gevoel van lang geleden. Het gevoel van het moment waarop je op school een presentatie moest houden voor een volle klas. En dan in het Frans of in het Duits. Of het gevoel dat ik had toen ik het sleuteltje omdraaide bij mijn eerste autorijles. Het is het beklemmende en tegelijk opwindende gevoel wanneer je iets voor het eerst gaat doen. Iets spannends…!

Wordt vervolgd!

Over de auteur:
“Altijd op zoek naar het verhaal achter het bedrijf of de organisatie en dit zichtbaar maken als tekstschrijver, social media strateeg en communicatieadviseur.”

Floor Ockers, Floorish
Stuur ons een bericht:

Start typing and press Enter to search