Floorish #6: Petje af

Diep, diep respect voor werkgevers

‘Ik heb dagen huilend op de bank gezeten. Ik wist totaal niet wat me overkwam. De enveloppen bleven maar komen, ook die blauwe. Ik heb echt vaak gedacht: heb ik hier wel goed aan gedaan? En dan meteen drie.’

Aan het woord is een bevriende onderneemster met een eigen tekstbureau in Amsterdam. Zij is een inspiratie en mijn persoonlijke heldin. Zo knap hoe zij de sprong heeft gewaagd om van haar zzp-bestaan naar een onderneming met maar liefst drie medewerkers te gaan! Petje af! En heel lief, ze belde mij op om me een hart onder de riem te steken, omdat ze op LinkedIn had gezien dat ik de volgende stap heb genomen: ik ga ook voor een medewerker. Geen drie in één keer – ik krijg al hartkloppingen bij de gedachte – maar ik begin bij één.

Anderhalve maand geleden toen ik haar aan de telefoon had, kon ik niet vermoeden dat mij hetzelfde zou overkomen. Ook ik heb huilend op de bank gezeten. En achter mijn computer. En bij de klant, waar ik de tranen snel wegveegde. Want er moest ook gewoon gewerkt worden en de centjes moeten binnen blijven stromen, nu meer dan ooit. Ben ik dan zo’n jankerd. Nee, helemaal niet. Maar het moment dat je een andere rol binnen je onderneming krijgt met bijhorende verantwoordelijkheden is behoorlijk heftig. Maar de échte oorzaak van het huilen is toch wel de hoeveelheid papierwerk die je te verstouwen krijgt om überhaupt te kunnen groeien en iemand aan te nemen, dat is in één woord diep triest. Het lijkt wel alsof alle systemen erop ingericht zijn om je het zo moeilijk mogelijk te maken. En waarom gaat alles nog met de ouderwetse post? Ik heb me enorm verbaasd over de logheid, de traagheid en de complexiteit om van freelancer naar BV te gaan, plus een medewerker aannemen. Schokkend is het gewoon. Dus ja, ik begrijp mijn bevriende onderneemster helemaal en zij heeft dan nog eens drie mensen tegelijk aangenomen, ik maar één en het was al janken geblazen.

Is het vrouwen eigen? Vast wel. Maar ik schaam me er niets voor, want de hoeveelheid stress die erbij komt kijken en de verantwoordelijkheid die je voelt is op zijn zachtst gezegd intens. Je bent ineens verantwoordelijk voor twee gezinnen, dat van jezelf en die van de ander. Heb je wel genoeg werk, is alles wel goed genoeg geregeld als ze ziek wordt, hoe zit het met het pensioen, maar ook hoe bescherm je jezelf mocht het misgaan. Eén ding heb ik wel geleerd en dat is dat ik diep, diep respect heb gekregen voor werkgevers. En helemaal wanneer het ook nog eens ondernemers zijn.

En toch overheerst één gedachte: ik had dit véél eerder moeten doen!

rekenwerk
Over de auteur:
“Altijd op zoek naar het verhaal achter het bedrijf of de organisatie en dit zichtbaar maken als tekstschrijver, social media strateeg en communicatieadviseur.”

Floor Ockers, Floorish
Stuur ons een bericht:

Start typing and press Enter to search