Floorish #1: Deze woorden vergeet ik nooit meer

Auteur: Floor Ockers

‘Word volwassen Floor’

De herfst hangt in de lucht. De zon verliest aan kracht, de dagen worden korter en ook de vele regenbuien zal niemand ontgaan zijn. Uitgeput en met kloppend hart haalde ik die middag de deadline voor een nieuwe klant.

Advertorial

Ik besloot mezelf te trakteren op het waterige zonnetje dat tussen de wolken doorscheen en ging even in de tuin zitten. Het leesboek bleef onaangeroerd in mijn schoot liggen en ik staarde wat voor me uit. Mijn blik gleed langs de metershoge bomen in de tuin. Sommige moeten nodig gesnoeid worden. Ze worden te hoog of verspillen hun energie aan de verkeerde takken. Het probleem is echter, dat ik van bomen snoeien niet zoveel kaas heb gegeten.

Floor Ockers

Drie jaar geleden zat ik ook in een tuin. Een andere tuin, achter een ander huis in een ander leven. Toen kon ik niet de zon door de wolken zien schijnen. Ik had mijn eerste echte baan na twee studies. Het bleek een totale ontgoocheling. Dat wist ik al op de eerste dag, maar goed, de huur moest betaald worden. Wat ik ook wist, is dat ik als klein meisje tussen haar boeken droomde over een groots en meeslepend leven. En niet een leven dat iedere dag van de week, de komende 40 jaar hetzelfde zou zijn. Een collega op het werk zei tegen mij: “Ja, iedereen denkt dat, die net is afgestudeerd, maar je wordt als snel ingehaald door de werkelijkheid. Wen er maar vast aan. Leer je leven nu maar gewoon te accepteren.”

Leer je leven

Nooit, nooit zou ik deze woorden meer vergeten. Ik keek om me heen en zag deze houding bij heel veel mensen. Bij collega’s, vrienden, familieleden, maar ook dichterbij huis. Bij Vriendlief. Iedere ochtend zag ik hoe hij zich in zijn dikke leasewagen sleepte om zijn dagen bellend door te brengen op het asfalt. Een gelukkige indruk maakte hij niet. Huilend kwam ik ’s avonds thuis en zei ik tegen hem dat ik mijn leven weigerde te accepteren.

“Word volwassen Floor”, was zijn reactie.

Maar dat ging niet meer, het zaadje was geplant in mijn hoofd. Na de zomervakantie ging ik met mijn pijn in mijn buik aan het werk. En daar op de eerste lesdag gebeurde het: er knapte iets in mijn hoofd. De kinderen liet ik met hun telefoon spelen en de tent afbreken. Ik ging aan mijn bureau zitten en zat het lesuur uit. Daarna trok ik de deur van het leslokaal definitief achter me dicht. Ik nam ontslag.

De mooiste jaren

En daar zit ik dan. Drie jaar later. Het zaadje dat geplant was groeide uit tot een boompje. Ik begon voor mezelf in een totaal nieuw vakgebied en nam alles aan wat er op mijn pad kwam. Een stroom van gebeurtenissen kwam op gang. Ik ging voor het eerst alleen op reis, viel, stond weer op, had daardoor maanden geen inkomsten, ging bijna bankroet en nog erger verliet bijna de liefde van mijn leven. Vriendlief ruilde zijn leasebak in voor een tweedehands auto en begon ook voor zichzelf. Een huis werd gekocht en verbouwd. Ik heb gehuild, gelachen en geschreeuwd en er heel veel grijze haren bijgekregen! Ja, van ondernemen word je niet bepaald knapper. Maar nu ik terugkijk waren het ook de drie mooiste jaren van mijn leven.

Het begint nu pas

De eerste drie jaar zijn cruciaal voor een ondernemer wordt altijd gezegd. Red je deze eerste drie jaar, dan zit je gebakken. Kletskoek! Natuurlijk is dat helemaal niet zo. Je startersaftrek stopt, maar om nu te zeggen dat ik gebakken zit. Nou, nee. Ik zou zeggen het begint nu pas.

En ondanks dat mijn boompje de afgelopen jaren heel wat stormen heeft overleefd is er ook duidelijk een probleem. Wildgroei. Doordat ik alle klussen heb aangenomen de afgelopen jaren dreig ik een meerstammige struik te worden in plaats van een boom. Als ik alle energie in meerdere takken blijf stoppen blijft het een gedrocht. Misschien kom ik wel nooit boven het maaiveld uit!

Het kleine meisje in mij droomt van een Amerikaanse mammoetboom, een Redwood, die niet een leven lang leeft, maar levens overleeft. Een boom die uittorent boven de rest, met een stam zo dik dat hij niet meer te omarmen is door zijn eigenaar. Een boom als legacy.

Floor Ockers

Snoeien doet bloeien

Het is duidelijk. Er moet nodig gesnoeid worden. Ik kijk van mijn snoeischaar naar het boompje. Waar te beginnen? Welke takken moet ik eruit knippen? Waarin ga ik me specialiseren? Blijf ik een eenpitter? Wat als iemand anders die tak kan overnemen? En weet ik eigenlijk al wat ik wil? Vragen, onzekerheden en twijfels. Maar het snoeimes moet erin. Dat valt me zwaar. Maar zoals bij alles in het leven: met alleen verlangen kom je er niet.

Dan bedenk ik me. Het is september. Het is helemaal niet het seizoen om te snoeien! Opgelucht haal ik adem. Bomen snoei je in de winter of de lente, dus dat betekent dat ik nog even de tijd heb om na te denken welke takken ik wegknip.

En dat is goed nieuws voor jullie. Deze zoektocht houd ik namelijk niet voor mezelf. In de blogreeks Floorish ga ik de komende maanden op zoek naar antwoorden op vragen die me ’s nachts wakker houden. Eerlijk, zonder mooipraterij.

Want het leven van een freelancer gaat niet altijd over rozen!

Veel liefs,

Floor

 

 

Over de auteur:
“Altijd op zoek naar het verhaal achter het bedrijf of de organisatie en dit zichtbaar maken als tekstschrijver, social media strateeg en communicatieadviseur.”
Floor Ockers, Floorish
0Shares
Stuur ons een bericht:

Start typing and press Enter to search