Grenzeloos ondernemen Curacao #5

Anouk en Dennis emigreren met gezin & bedrijf naar Curaçao

Anouk Soute (43) en Dennis Last (44) gaan in de zomer van 2018 emigreren naar Curaçao met hun kinderen Veerle (11), Cody (8). Ze vertellen iedere maand over de voorbereidingen.

Auteur Anouk Soute

Of we er helemaal klaar voor zijn? Die vraag wordt ons nu vaak gesteld. Ik moet eerlijk zeggen, ‘nog niet helemaal’,  of  in ieder geval IK ben er nog niet helemaal klaar voor. Binnen het gezin gaat iedereen daar anders mee om.

Dit is blog nummer 5 en terwijl ik dit schrijf denk ik: de tijd gaat zo razend snel, het is alweer april! Deze blog gaat dan ook voornamelijk over gevoel. Ik krijg het er een beetje benauwd van. Van alles gaat door je hoofd, van alles gaat door je handen. Er moet nog zóveel gebeuren.  Terwijl ik echt wel weet hoe ik dingen moet regelen, dat ik snel kan schakelen en organisatorisch goed ben. Toch duizelt het mij nu. Dit is andere koek. Ik voel onrust.

Soms dan sta ik met mijn handen in mijn haar en word ik gewoon wazig van alle spullen. Spullen, spullen en nog eens spullen. Alsof er elke dag een bom ontploft. Bij de Albert Heijn zeg ik nee tegen alle acties. “Nee, ik wil geen moestuintjes, kids, geen tijd voor.” Ik weet het van voorgaande jaren. De kinderen planten het zaadje en moeders kan de rest doen.

Dozen met spullen

We hadden in de hoek van de kamer zo’n tien stevige bananendozen vol spullen staan voor de Koningsmarkt. Lekker makkelijk opstapelbaar. Er was zo’n grote drang om ze weg te doen! Maar echt weggooien kan ik niet. Dus, hoppakee, in de auto gezet en afgegeven bij de kringloopwinkel. Nu staan er wéér zeven dozen met spullen die weg kunnen. Mijn beste vriendin zei tegen me: “Anouk, je wordt kritischer naarmate het vertrek dichterbij komt.” En dat is ook zo. De spullen die op de ‘twijfelstapel’ staan, kunnen dan ineens toch weg. Soms kom je dingen tegen zoals een poëziealbum en dan ben je al mijmerend zo weer een uur verder. Daar kan ik dan ook wel weer de lol ook  van inzien.

plantenasiel Zwolle

Plantenasiel, het bestaat!

Eigenlijk valt het qua volume mee. Ik had er een hard hoofd in en eigenlijk ook geen idee hoeveel een kuub is, laat staan hoeveel er in een container kan worden vervoerd. Een transportbedrijf is langs geweest en heeft een rondje door het huis gedaan. De uiteindelijke conclusie was dat het ging om een ‘groupage’ vervoer, dus circa 16 kuub. Een compartiment in een container.  Ik was opgelucht. Dat scheelt veel geld. We hebben nu drie offertes liggen en binnenkort besluiten we met welke we in zee gaan. Leuke woordkeuze 😉

Planten mogen niet mee. Die overleven het niet, omdat het onderweg wel 40 tot 50 graden kan worden. Wisten wij veel. Maar ook vanwege ongedierte. Onze planten zijn inmiddels weg. Via het plantenasiel hebben we er andere mensen blij mee gemaakt. Een plantenasiel! Je komt wat tegen. Geweldig dat het bestaat. De kraam voor Koningsmarkt is geregeld. Voor dag en dauw opgestaan en zonder koffie op stond ik in de rij om een plek te regelen. De laatste kraam aan de zonkant in the pocket. Nu duimen voor mooi weer.

Er komt overzicht

Het goede nieuws is, is dat ons dakterras van circa 22 m2 nu leeg is, plus de helft van de zolder. Daar staan de koffers die we gaan meenemen als we met het vliegtuig vertrekken. Langzaamaan komt er overzicht. Ook wel een heerlijk gevoel om met een schone lei te starten.

Moeilijk vind ik het allemaal wel.  Ik slaap minder goed; ik heb moeite om in slaap te komen of ik word midden in de nacht wakker en denk dan: ‘o ja, dat niet vergeten’. En ik heb lijstjes hoor, maar er zijn 1001 dingen te doen. En het is niet zozeer de spullen, maar het afscheid nemen. Het is anderhalf jaar geleden dat we dit besluit namen, ergens op een porch op Curaçao. Daarna zijn we nog twee keer teruggeweest en dachten we: dat doen we even.

Straks zullen we er vast anders op terugkijken. Nu lijkt het alsof we al het geregel in een paar maanden aan het proppen zijn.  De weekenden zitten vol.  Gelukkig gezellig vol en bij alles denk je, zou dit de laatste keer zijn of gaan we je nog een keer zien? We zeggen dan ook steevast: ‘tot de volgende keer’. Dat afscheid nemen stellen we nog uit.  Ouders, vrienden, familie en collega’s. Laatst had ik mijn eerste ‘goodbye’ etentje met goede collega’s. Een afscheidskaart met een cadeau. Oei, dan heb ik het wel moeilijk en die momenten gaan er zeker nog een paar keer komen.

Locatie afscheid nemen

Onze aanvraag voor Curaçao draait inmiddels ook. We hebben een hele lijst per e-mail gekregen van Inki Brouwers (die onze aanvraag gaat indienen) met welke documenten we moeten verzamelen. Gelukkig kan veel digitaal en is er al een hoop binnen. Nu wachten op de laatste documenten. Het aanvragen van een VOG (verklaring omtrent goed gedrag) kan niet digitaal. Daar moet je persoonlijk voor langs. Een afspraak maken lijkt ver weg,  er is pas plek vanaf 9 april in een andere deelgemeente. Verlies je toch twee weken. We besluiten zonder afspraak te gaan en het wachten voor lief te nemen. We hebben anderhalf uur gewacht. Moeten we toch aan wennen, is ons verteld.

Ondertussen gaat het gewone leven ook door.  Huishouden, werken, kinderen en goed voor jezelf zorgen. Belangrijk hoor. Soms even geen afspraken. Dat wil niet altijd lukken. Even een zondag helemaal niets. Even samen met zijn vieren als gezin. Ieder zijn ding. Rommelen, filmpje kijken…

Inmiddels hebben we ook een aantal offertes opgevraagd bij enkele locaties in Rotterdam om afscheid te kunnen nemen. De gastenlijst is niet gering. Het lijkt wel een huwelijk zeg. De offertes vallen helaas buiten ons budget en we moeten op zoek naar een alternatief.  We zoeken een veld of een blokhut met een grasveld. Dat moet toch lukken anno 2018?! Na wat belletjes komt daar het verlossende antwoord: “vraag een 0-evenement aan bij de Gemeente”. En hoppa, daar heb je ineens je grasveld met wat partytenten, twee dixies en genoeg mensen voor gezelligheid. Geweldig dat die mogelijkheid er binnen de Gemeente is. Ook hiervoor geldt, duimen voor mooi weer. We zijn in de stromende regen gaan kijken naar een tof veld in de buurt. Voor de kinderen willen we natuurlijk ook wat regelen voor hun school- en sportvrienden. We willen het fijn voor ze afsluiten. Komt tijd komt raad.

Leerzame periode

De weekendjes weg komen er aan.  Super leuke dingen in het verschiet. Een weekendje weg met mijn beste vriendin (al meer dan 35 jaar) naar Slovenië, een weekendje weg met mijn moeder naar Spanje en nog een weekend weg met vriendinnen in Nederland. Dennis gaat met een groep vrienden nog een lang weekend weg naar Sardinië.  Voorlopig de laatste uitstapjes in het mooie en geschiedenisrijke Europa. Veerle wilde heel graag naar Kinderdijk en naar het Anne Frank huis.  Het hoort erbij en dat is ook fijn. Vooral ook niet vergeten waar je vandaan komt. Heel belangrijk.

Zoals je ziet is er een hoop gaande op het vlak van emigratie. Het is ook een leerzame periode. Je moet flexibel zijn, op een andere manier naar dingen kijken, ‘out of the box’ denken, respect hebben voor elkaars gevoel en voor de gevoelens en beslissingen van de kinderen. Maar ook respect hebben voor jezelf en je gevoel. Goed luisteren. Er is niet altijd meteen een antwoord. Soms moet je het even naast je neerleggen en dan krijg je ineens een ander inzicht. En niet geheel onbelangrijk: de humor en de lol erin houden, afzonderlijk en met elkaar. Ik praat de laatste tijd erg vaak en veel tegen mijzelf.  Best gezellig.

kinderdijk
Over de auteur:
Anouk (43) en haar Dennis (44) gaan emigreren naar Curacao met hun 2 kinderen van 11 en 8 jaar. Een start voor een nieuwe onderneming. Ze nemen mee… de inboedel en een dosis energie.

Anouk Soute, Anouk
Stuur ons een bericht:

Start typing and press Enter to search