FuckUp Nights Haarlem 2

‘Door dat bedrijf ben ik nu een goede vriend kwijt’

 

“Zijn er schaatsliefhebbers in de zaal?” begint Werner Vervaet zijn verhaal op de FuckUp Night in Haarlem. Werner schaatste in 2001, 2002 en 2010 mee met de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk en daar begon ook het avontuur wat uiteindelijk tot zijn grootste blunder leidde. Hij neemt ons mee in een verhaal over vriendschap, ambitieuze doelen en slechte communicatie.

Auteur: Marianne van de Werken  Foto’s: Astrid Zwanikken

Advertorial

“In 2010 stonden mijn goede vriend en ik aan de start voor de Alternatieve Elfstedentocht. Net als ik was die vriend al een paar keer aan de tocht begonnen, maar het was hem nog nooit gelukt om hem uit te schaatsen. Ik beloofde hem dat hij de finish deze keer wel zou halen.

Het was een heftig jaar geweest, want kort daarvoor was hij vader geworden van een zoontje met de taaislijmziekte Cystic Fibroses. Kinderen die met deze aandoening geboren worden hebben een beperkte levensverwachting.”

Een fantastisch idee

“Na ruim negen uur schaatsen kwamen we over de finish. Bevroren en uitgeput. En dan is het tijd voor het blarenbal. We vierden dat het gelukt was. Dat we ruim 200 kilometer in de benen hadden. En ja, daar werden de nodige pintjes bij weggetikt.

Op datzelfde blarenbal ontstond ook het idee. We bedachten dat het geweldig zou zijn als we volgend jaar niet samen, maar met tien of vijftien mensen aan de start zouden verschijnen. Schaatsend met een hele club hoopten we geld in te zamelen voor onderzoek naar CF.”

Terug in Nederland werden de ideeën die tot dan toe op bierviltjes gekrabbeld waren, uitgewerkt tot de stichting Skate4air. Er werd een team gevormd, Jochem Uytdehaage werd ambassadeur van de stichting en steeds meer schaatsers wilden voor dit goede doel aan de start verschijnen.

werner

Enorm succes

In 2011 startten ze met negentig personen op het Oostenrijkse ijs. “Het was een regelrecht succes. En ik dacht groots. Ik wilde een topteam aan de stichting koppelen en investeren om de stichting nog groter te maken. In de eerste jaren haalden we bijna een miljoen euro op. Mijn vriend zag het succes ook, maar hij wilde dat iedere euro die binnenkwam, direct geïnvesteerd werd in het onderzoek naar de ziekte. Hij vond dat ik niet integer was in mijn plannen. Dat ik niet op de juiste manier bezig was.”

Uiteindelijk bleken de neuzen niet meer dezelfde kant op te staan. Het werd tijd voor nieuwe mensen aan het roer van Skate4air. “Door consequent na te laten om te checken hoe hij erin stond, zaten we niet meer op één lijn met elkaar. Ik heb hem nooit gevraagd hoe hij in de wedstrijd zat en daardoor is de goede vriendschap nu weg.

Ik wilde een bedrijf bouwen en hij wilde zijn zoontje redden. Ik hoop dat we ooit weer met elkaar praten en een pintje kunnen drinken. Dat komt ook wel weer, maar tot nu toe hebben we niet meer met elkaar gesproken.”

Werner heeft zijn lesje wel geleerd. “Probeer altijd op één lijn met elkaar te zitten en vraag de ander gerust: ‘Hoe zit jij in de wedstrijd?’ Welke relatie je ook aangaat, probeer je er altijd in te verdiepen.”

Over de auteur:
Tot eind 2016 werkte ik als jurist voor de overheid, maar mijn liefde voor taal kwam hierbij onvoldoende tot zijn recht en daarom besloot ik een carrièreswitch te maken. Met mijn bedrijf Language Lover geef ik gehoor aan een langgekoesterde wens, namelijk het schrijven en redigeren van teksten. Ik ben nu dan ook een echte ‘Taalp(J)urist’!
Marianne van de Werken, Language Lover
0Shares
Stuur ons een bericht:

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search