Grenzeloos ondernemen Curacao #7

Anouk en Dennis zijn met gezin & bedrijf naar Curaçao geëmigreerd

Anouk Soute (43) en Dennis Last (44) zijn deze zomer geëmigreerd naar Curaçao met hun kinderen Veerle (11), Cody (8). Ze vertellen iedere maand over hun belevenissen.


Auteur Anouk Soute

Advertorial

Het moment van vertrek kwam in rap tempo naderbij. Terwijl we nog midden in allerlei afscheidsfeestjes en etentjes zaten, werd onze inboedel steeds minder zichtbaar. Het meeste was inmiddels verpakt in dozen en plastic, de rest verkocht en weggegeven.

We hadden ons eigen afscheidsfeest georganiseerd met een banner van Willemstad en een geweldige bbq.  Wat een opkomst en wat fijn om iedereen nog te hebben gezien! Het was met een lach en hier en daar een dikke vette traan.

Op 6 juli kwam het transportbedrijf en was ons huis in nog geen twee uur compleet leeg. Wow, dat was even een emotioneel moment! Daar waar we maanden van voorbereiding hadden gehad, was het op laatste moment toch nog ineens aanpoten. Vrienden die kwamen helpen, tussendoor nog de eindmusical van Veerle. We zouden nog een week in ons huis ‘kamperen’ tot aan de laatste schooldag van de kinderen. Daarna was het huis schoonmaken, opleveren en naar de notaris. Geen huis meer, geen werk meer en de week daarop ook geen auto meer.

Het vliegtuig in!

Op 14 juli was daar het vertrek vanaf Schiphol. Met veertien koffers zouden wij de Nederlandse bodem gaan verlaten. Ook daar een fantastische opkomst van vrienden en familie. Ik heb er nog kippenvel van. Dankbaar dat wij zulke mooie en lieve mensen kennen.

In de laatste weken voor ons vertrek stonden we op overlevingsstand, we hadden immers een deadline. Er was geen ruimte om stil te staan bij onze emoties. Uiteindelijk wandelden we met de tranen biggelend over onze wangen zwaaiend met onze handbagage op weg naar de douane.

Eenmaal in het vliegtuig, plofte ik neer in mijn stoel en keek ik naar mijn twee kindjes. Wat ging er in hen om? Hoe ging het met ze? In overleg met papa welke films ze gingen kijken, zaten ze met hun oortjes in naar het schermpje in de stoel voor zich te kijken.

Na de gebruikelijke handelingen en instructies van de stewardessen sloot ik mijn ogen met de intentie om die voorlopig niet meer open te doen. Even negen uur lang geen geregel, geen dozen inpakken, geen schoonmaak. Even gewoon helemaal niks. Gedachten en gevoelens gingen heen en weer. Nog even een laatste appje naar papa en mama en toen stegen we op. Op naar een nieuw avontuur.

zwemmen

De eerste week …

Onze eenmans delegatie op Hato ving ons op in zijn niet te missen fel-oranje shorts, met een glimlach die boekdelen sprak. A happy person, want nu zijn zijn beste maat en aanhang voor onbepaalde tijd in de buurt. We installeerden ons op het resort, voorlopig ons verblijf voor de komende twee weken. We dronken nog wat en gingen slapen.

De eerste week was erg onwennig. We waren allemaal moe, zowel lichamelijk als geestelijk. We moesten ons loskoppelen van ons leven in Nederland. Daarom deden we het rustig aan. We vierden nog even vakantie en genoten van de warmte, de zon en het buitenleven.

De tweede week ging al wat beter. We hadden een bezichtiging voor een huis. Een beetje onwennig liepen we daar rond. Het huis voelde niet goed. Het was ruim, met een porch en een lekkere tuin, maar erg verouderd. En de ligging was niet gunstig in verband met school.

We zagen leuke huizen, maar die waren allemaal al verhuurd. Tot ik op Facebook een huis zag dat me wel wat leek en ik maakte een afspraak met de makelaar. We konden er na het weekend terecht.

Ietwat te vroeg stonden we die maandag voor de deur. Het voelde gelijk goed. Er was zelfs een gastenverblijf! Binnen 10 minuten besloten we het te huren. Als iets goed voelt, gelijk doen! Dus daar zaten we dan in dat ijskoude airco kantoortje een handtekening te zetten op het huurcontract. Per 1 september konden we erin.

Strategisch gezien is dit de perfecte plek, want het is met de auto slechts 3 minuten rijden naar school en dat betekent geen files voor ons. De kinderen zitten ook naast elkaar op school en we hoeven dus ook niet naar twee verschillende locaties te rijden. Het ging allemaal voorspoedig.

Vervolgens trokken we als nomaden verder naar de volgende accommodatie. Een vriendin van ons vertrok voor twee weken met haar kids naar Nederland, twee schattige hondjes achterlatend. Oof wij op haar viervoeters en haar huis wilden passen. Met alle graagte! De kids zouden ieder een eigen kamer hebben en er was een heerlijk zwembad in de tuin.

auto

Op zoek naar auto’s

De volgende stap: schoolbenodigdheden en uniforms regelen voor de kinderen. We werkten ons lijstje en diverse winkels af. De prijzen hier zijn soms exorbitant hoog. Voordeel is dat je wel twee keer nadenkt wat en waar je koopt en je koopt nooit teveel. Heel goed voor de portemonnee.

Ik heb inmiddels een week meegedraaid als Front Office Manager bij een resort. Niet heel handig met één auto tot beschikking. Het is even wennen om te werken en achteraf gezien had ik dit niet moeten doen. We hebben nog zoveel te regelen en daarbij was ik er mentaal ook nog helemaal niet klaar voor. Er ontstonden ook onduidelijkheden over de invulling van de functie en de antwoorden op vragen die ik had, werden niet concreet. IK deed een tegenvoorstel, maar we kwamen er niet uit. Dus ben ik nu op zoek naar een andere baan.

We moesten dus ook een tweede auto. Een goede vriend kende een betrouwbare automonteur.  We struinden Marktplaats- en Facebookgroepen af voor twee auto’s die pasten binnen ons budget. Gelukkig hoefden we niet lang te zoeken. Na drie bezichtigingen hadden we beet. Best knap van ons, omdat we totaal geen verstand hebben van auto’s. Maar daar betaal je de monteur natuurlijk voor.

Een eigen huis

De vakantie liep ten einde en we gingen naar onze laatste accommodatie voordat we ons nieuwe huis in konden. De eigenaar van ons toekomstige huis was druk bezig om het ‘instapklaar’ te maken. Af en toe reden we langs en mochten we even kijken hoe het ging. We konden niet wachten! Om de periode van tweeëneenhalve week te overbruggen installeerden we ons in een klein appartementje.

Inmiddels startten de kids op school. Hun eerste schooldag in een nieuw land op een nieuwe school. Wij waren super trots op ze. Ze doen het toch maar even!

Bij Veerle was de eerste week een introductieweek, Cody moest gelijk aan de bak. Eerst keek hij de kat uit de boom, maar in de tweede week liep hij al over het schoolplein alsof hij nooit anders gewend was. Ook voor Veerle gold dat de tweede week beter ging. Ze had alleen wat moeite met de namen, omdat ze de taal Papiamentu nog niet beheerst. Maar ze had wel al wat vriendinnen gemaakt.

barefoot

Genieten van het eiland

Toen kregen we het fantastische nieuws dat onze aanvraag was goedgekeurd! Yihaaa, we sprongen een gat in de lucht. Op basis van onze eigen ondernemingen waren we binnengekomen. Echt geweldig! Die volgende ochtend gingen we met Inki Brouwers, degene die ons heeft ondersteund met de aanvraag, naar het kantoor van de toelatingscommissie en kregen we de officiële stempel in onze paspoorten.

In dit hele proces van emigreren, waarin we steeds meer leren, merken we dat je niet alles in één keer kan regelen. Je moet in een aantal gevallen rustig afwachten totdat het ene akkoord geregeld is voor je verder kan met het volgende. Het is vooral ook geduld hebben. In sommige gevallen is het juist goed om niet gelijk door te pakken.

Dat merkten we toen we informatie gingen inwinnen over verzekeringen. In dit specifieke geval moet je dus niet vergelijken. Iedereen heeft zijn eigen unieke situatie. Het vergt veel uitzoekwerk en logisch verstand. Nóg een keer vragen, nóg een keer bellen, nóg een keer chatten met Nederland. Soms zette ik middenin de nacht de wekker om te kunnen chatten en zo antwoord te krijgen op onze vragen. De puzzelstukjes begonnen langzaam op hun plek te vallen.

1 september naderde en we maakten ons klaar om voor de laatste keer  in- en uitpakken. Hoewel, er komt natuurlijk ook nog 20 kuub uit Nederland… We zijn toe aan ons eigen stekkie. Daar waar kunnen doen en laten wat we willen, hoe wij het willen.

Ondertussen genieten we van het eiland, van de mensen, van het nieuwe leven. We halen de kinderen op van school en rijden lekker naar een baai om een verfrissende duik te nemen. We maken uitstapjes naar nieuwe ontdekte stranden. We ontmoeten nieuwe mensen en spreken af met al bestaande vrienden. En het fijne, vinden wij, we hoeven nooit na te denken over hoe het weer die dag zal zijn. Living on bare foot!

Over de auteur:
Anouk (43) en haar Dennis (44) gaan emigreren naar Curacao met hun 2 kinderen van 11 en 8 jaar. Een start voor een nieuwe onderneming. Ze nemen mee… de inboedel en een dosis energie.
Anouk Soute, Anouk
10Shares
Stuur ons een bericht:

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search